संवाद

 

उस्ले सोधी, "को हौ तिमी ?"

"तिम्रो हुन नसकेको मान्छे",

रोक्न खोज्दा खोज्दै पनि 

अनायासै निस्केको शब्द ,

"के रे ?" 

उस्ले सुनेर पनि नसुने जस्तो गरि गरेको प्रश्न ,

"बाटो बिराएको मान्छे",

मेरो सच्चिएको जवाफ,

जति सजिलै मेरो उत्तर बदलियो 

त्यति सहज उस्ले बिर्सेझैँ गरि 

मेरो पहिले उत्तर ,

"किन बाटो बिरायौ त ?"

"जानी जानी बिराएँ "

"कसरी ?"

"सायद आफ्नो घर खोज्दै थिएँ",

"तिम्रो घर यता हो र ?"

"त्यसैले त जानी जानी बाटो  बिराएँ "

त्यसपछिको मौनता ,

सन्नाटा,

आँखा जुध्न पनि नसक्ने 

नहेर्न पनि नसक्ने 

कस्तो अवस्था 

कस्तो परिवेश ,

"सन्चै छौ?"

मौनता भंग गर्ने उसको प्रश्न 

"अब सन्चो भयो "

"बिरामी थियौ ?"

"सायद रोगी थिएँ कि ?"

"एकै कुरा होइन र ?"

"शरीर बिरामी अनि मन रोगी हो कि?"

"के भयो र मनलाई ?"

"अब सन्चो भयो "

छेउ न टुप्पोको संवाद ,

केवल मौनता तोड्ने संवाद,

छुटिन चाह नहुँदा को 

जवर्जस्ती को संवाद 

जुटाउने संवाद 

छुटाउने संवादहिनता ! 

"देखेर खुसि लाग्यो"

म"लाई कि मेरो हालत लाई ?"

सायद मेरा यस्तै प्रश्नहरु दोषी थिए,

उसको बोली बन्द गर्न 

जबर्जस्तीको बोलि फेरी

बोल्न सकिन ऊ ,

"जान्छु ल "

"सोधेर जाने बानि पनि छ तिम्रो ?"

यसपाली सोधेर गई 

तर न जवाफ नै कुरी 

न जवाफ नै फर्काइ 

~~~madan sky (15/01/2023)